Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

ΑΡΙΘΜΟΜΥΘΟΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

ΣΧΕΔΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ : ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΑΙΣΩΠΟ, 1ο ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ - 2014-2015

Στα πλαίσια διεξαγωγής του σχεδίου εργασίας ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΑΙΣΩΠΟ, ανάμεσα σε άλλες διαθεματικές δραστηριότητες, επεξεργαστήκαμε μια σειρά μύθων με σκοπό να μάθουν τα παιδιά τους αριθμούς με διασκεδαστικό τρόπο. Προέκυψε λοιπόν το ΑΡΙΘΜΟΜΥΘΟΒΙΒΛΙΟ μας!





























Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει...κρεμαστάρια!


 
 Υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσουμε το θέμα μας στο Νηπιαγωγείο από τον πασίγνωστο μύθο του Αισώπου;

Όσα δεν φτάνει η αλεπού
τα κάνει κρεμαστάρια!

Ακούσαμε το μύθο, τον αναδιηγηθήκαμε, τον δραματοποιήσαμε, τον ζωγραφίσαμε, τον τραγουδήσαμε!

Η αλεπού ξεκίνησε
σταφύλια για να φάει
παίρνει το δρόμο βιαστική 
και πάει, πάει, πάει

Σαν φτάνει στην κληματαριά
πηδάει να τα φτάσει
του κάκου όμως προσπαθεί
έχει πολύ γεράσει!

Είναι ακόμα άγουρα
φωνάζει θυμωμένη
και στη φωλιά της η Μαριώ
γυρίζει πεινασμένη!

Μιλήσαμε για τον τρόπο με τον οποίο γινόταν ο τρύγος στα παλιότερα χρόνια, 
μάθαμε τις λέξεις κοφίνι, πατητήρι, μούστος, βαένι (βαρέλι), τσίπουρο, λακαριό (αποστακτήριο)...

 

Πήγαμε ακόμα πιο πίσω, στην Αρχαιότητα και μάθαμε για τον αρχαίο θεό του κρασιού και του γλεντιού, τον Διόνυσο.

Μας εντυπωσίασε ο μύθος του θεού Διόνυσου με τους πειρατές

  Αισθητηριακές ασκήσεις!
Γευσιγνωσία με ποικιλίες σταφυλιών, σταφίδες, σταφυλάκι γλυκό του κουταλιού, διάκριση διαφορετικών οσμών ( κρασιά, τσίπουρο, ξίδι ) και δοκιμή με το δαχτυλάκι!


 Πατήσαμε τα σταφύλια και βγάλαμε μούστο!
Παιχνίδι με καρτέλες ανάγνωσης, αντιστοιχίσεις εικόνας - λέξης, φωνολογική ενημερότητα με διακρίσεις των πρώτων φθόγγων των λέξεων
Διατάξεις αμπελόφυλλων, από το μεγαλύτερο στο μικρότερο και αντίστροφα



Kατασκευάσαμε κληματαριά μέσα στην τάξη μας και γίναμε μικρές αλεπουδίτσες που προσπαθούν (μάταια)  να φτάσουν τα ζουμερά σταφυλάκια !


ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ Ο ΤΡΥΓΗΤΗΣ


Ένα κλήμα φορτωμένο με τσαμπιά σταφύλια, μια εικόνα τόσο συνηθισμένη, τόσο ελληνική!
Κάθε χρόνο το φθινόπωρο, από αρχαιοτάτων χρόνων, φέρνει στην ελληνική ύπαιθρο τον τρύγο, μια παραδοσιακή αγροτική ενασχόληση, διανθισμένη με παροιμίες, μύθους , τραγούδια και χαρά!

(μερικές χρήσιμες πληροφορίες από το blog : http://m-diamantopoulou.blogspot.gr/2012/09/blog-post_19.html)
Το αμπέλι, ο βασιλιάς του Σεπτέμβρη, είναι ένα ευλογημένο φυτό και από την Αρχαία Ελλάδα έως σήμερα έχουν δημιουργηθεί γύρω του, πλήθος μύθων και παραδόσεων.
Ο Διόνυσος είχε στην ακολουθία του έναν όμορφο νέο, τον Άμπελο. Μια μέρα, ο Άμπελος, καθώς έτρεχε καβάλα πάνω σε έναν άγριο ταύρο, έπεσε και σκοτώθηκε. Τότε ο Διόνυσος παρακάλεσε το Δία να τον μεταμορφώσει σε φυτό, δηλαδή το αμπέλι.
Ένας άλλος αρχαίος μύθος  λέει ότι ο Οινέας, βασιλιάς της Αιτωλίας είχε ένα βοσκόπουλο που το λέγανε Στάφυλο. Ο Στάφυλος, βόσκοντας το κοπάδι του παρατήρησε μια γίδα που έτρωγε ένα παράξενο καρπό και πάχαινε περισσότερο από τις άλλες. Το βοσκόπουλο έκοψε από αυτό το καρπό και πήγε στον αφέντη του για να δοκιμάσει. Ο Οινέας ενθουσιάστηκε με την γεύση του καρπού και του έδωσε το όνομα του βοσκού Στάφυλου, δηλαδή Σταφυλή. Το μεθυστικό ποτό που βγήκε από το χυμό του σταφυλιού, πήρε το όνομα του βασιλιά Οινέα και ονομάστηκε Οίνος.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση το αμπέλι ήταν γνωστό από την εποχή του Νώε, που μόλις  βγήκε από τη κιβωτό μετά τον κατακλυσμό, καλλιέργησε το αμπέλι και μέθυσε από το κρασί των σταφυλιών.
Σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία ο Χριστός χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως αμπέλι και τους μαθητές του ως κλήματα. «Εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή και ο πατήρ μου ο γεωργός εστίν..». Η συμβολική  παράσταση της αμπέλου υπάρχει σε πολλά τέμπλα εκκλησιών, στις βυζαντινές εικόνες και γενικά στις αγιογραφήσεις των ναών. Μεταξύ των αγαθών της γης, ευλογημένος είναι  ο χυμός του σταφυλιού, αφού ο Χριστός ευλόγησε «άρτον, οίνον και έλαιον». Στον άνθρωπο, που είναι λογικό όν, δίνεται η διακριτική ευχέρεια να εφαρμόσει το ρητό «Παν μέτρον άριστον» και να νοιώσει την ευφορία του οίνου και όχι το άκρατο μεθύσι.
Η ιστορία, μας πληροφορεί ότι το πανάρχαιο αυτό φυτό πρωτοκαλλιεργήθηκε στη νότια περιοχή του Καυκάσου και ότι πιθανότερη πατρίδα του είναι η Ασία. Από εκεί έφτασε στην Ελλάδα, έγινε γνωστό στα Ομηρικά χρόνια, αφού ο Όμηρος  παρουσιάζει τον Οδυσσέα να μεθά μ’ αυτό τον Κύκλωπα Πολύφημο.

Από την Ελλάδα εξαπλώθηκε στην Κάτω  Ιταλία και κατόπιν σε ολόκληρη τη Δύση.
Ο λαός ύμνησε το αμπέλι, το πολύτιμο καρπό του και το μεθυστικό χυμό του με όλους αυτούς τους μύθους και τις παραδόσεις, με ποιήματα και τραγούδια. Έδωσε στο μήνα Σεπτέμβρη το όνομα Τρυγητή, αφού το μήνα αυτό συλλέγει τον καρπό του αμπελιού, το λιώνει στα πατητήρια και παρασκευάζει τον οίνο(κρασί). Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Α. Μεταξά

  • Αν ίσως βρέξει ο Τρυγητής, χαρά στον τυροκόμο.
  • Βοηθάει ο Άη- Γιάννης και ο Σταυρός, γιομίζει το αμπάρι κι ο ληνός.
  • Θέρος, τρύγος, πόλεμος.
  • Μάρτη και Σεπτέμβρη ίσια τα μεσάνυχτα. [:ισημερία]
  • Στον Τρυγητή σιτάρι σπείρε και στο πανηγύρι σύρε.
  • Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.
  • Τον Τρυγητή τ' αμπελουργού πάνε χαλάλι οι κόποι.
  • Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
  • Του Σταυρού αρμένιζε και του Σταυρού δένε.
  • Του Σταυρού κοίτα και τ' Άη Γιωργιού ξεκίνα.
  • Του Σταυρού σταύρωνε και δένε.
  • Του Σταυρού σταύρωνε και σπέρνε.
  • Το τραγούδι του τρυγητού 
    του Κώστα  Κρυστάλλη
    Το λέει ο πετροκότσυφας στο δροσερό τ' αυλάκι,
    το λεν στα πλάια οι πέρδικες, στην ποταμιά τ' αηδόνια,
    το λεν στ' αμπέλια οι λυγερές, το λεν με χίλια γέλια,
    το λέει κ' η Γκόλφω η όμορφη, το λέει με το τραγούδι
    -Αμπέλι μου, πλατύφυλλο και καλοκλαδεμένο,
    δέσε σταφύλια κόκκινα, να μπω να σε τρυγήσω,
    να κάμω αθάνατο κρασί, μοσκοβολιά γιομάτο. 
    Μες στα κατώγια τα βαθιά σαν μόσχο να το κρύψω,
    να το φυλάξω ολάκαιρες χρονιές, ακέριους μήνες,
    ώσπου να ρθεί μιαν άνοιξη, νάρθει ένα καλοκαίρι,
    να γύρει από τη μακρινή την ξενιτιά ο καλός μου. 
    Να κατεβώ μες στην αυλή, να πιάκω τ' αλογό του,
    να τον φιλήσω αγκαλιαστά στα μάτια και στο στόμα,
    να τον κεράσω, αμπέλι μου, τ' αθάνατο κρασί σου,
    της ξενιτιάς τα βάσανα να παν, να τα ξεχάσει.

  • "Το κλήμα πόχεις Μάρω μ' στην αυλή,
    το κλήμα πόχεις στην αυλή, ν' ανθίσει να καρπίσει.
    Το κλήμα θέλει Μάρω μ' κλάδεμα,
    το κλήμα θέλει κλάδεμα, ν' ανθίσει να καρπίσει.
    Και το κορίτσι Μάρω μ' φίλημα και  το κορίτσι φίλημα, να μη σ' αλησμονίσει.

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2014-2015 1ο ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ


Το Φθινόπωρο είναι και πάλι εδώ!

Ο Σεπτέμβρης πρώτα κρύα
τρέχει ανοίγει τα σχολεία!

Καλώς ήρθατε παιδάκια στη ζεστή αγκαλίτσα του σχολείου! 


Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

ΓΙΟΡΤΗ ΛΗΞΗΣ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ - ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ''Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ''

Με την 'Αρπαγή της Περσεφόνης' κλείσαμε με πολλή χαρά, συγκίνηση και επιτυχία δύο σχέδια εργασίας ταυτόχρονα, την Ελληνική Μυθολογία και την Άνοιξη.

Η Περσεφόνη είναι η πανέμορφη κόρη της θεάς Δήμητρας, της θεάς που στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι έκανε τη Γη να πρασινίζει και να καρπίζει, τα δέντρα να βγάζουν φρούτα και τα λουλούδια να ανθίζουν...
Μια μέρα που μάνα και κόρη έπαιζαν χαρούμενες σε ένα καταπράσινο λιβάδι, είδε την Περσεφόνη ο θεός του Κάτω Κόσμου, ο Πλούτωνας και την ερωτεύτηκε...Την απήγαγε και την οδήγησε στο φοβερό παλάτι του και την κράτησε κοντά του μαγεύοντάς την με τους σπόρους του ροδιού.

Η θεά Δήμητρα έψαξε παντού, όμως η μονάκριβη κόρη της είχε εξαφανιστεί από προσώπου Γης...κανείς απ' όσους ρώτησε δεν ήξερε να της πει τι απέγινε. Η απελπισμένη μητέρα θρηνούσε πολύ καιρό και η Φύση, συμμετέχοντας στη θλίψη της, μαράζωσε. Δεν υπήρχε πια βλάστηση, τα δέντρα και τα φυτά ξεράθηκαν, τα χωράφια δεν έδιναν σοδειά...ερημιά και πείνα θέρισε τους ανθρώπους και τα ζώα.

 Οι θεοί πάνω στον Όλυμπο ανησύχησαν και παρακάλεσαν το μεγαλοδύναμο Δία να επέμβει. Εκείνος, σαν παντογνώστης που ήταν, γνώριζε την αιτία της καταστροφής και δυσκολευόταν να τα βάλει με τον πανίσχυρο αδελφό του τον Πλούτωνα. Όμως οι άνθρωποι υπέφεραν και πέθαιναν και τελικά αποφάσισε να καλέσει κοντά του τη Δήμητρα και τον Πλούτωνα με την Περσεφόνη για να βρεθεί η λύση. Έστειλε τον αγγελιαφόρο Ερμή να τους φέρει πάνω στον Όλυμπο...


Ο Δίας ζύγισε την κατάσταση και δεν αδίκησε κανέναν, ούτε την πονεμένη μάνα, ούτε το ερωτευμένο ζευγάρι. Έδωσε διαταγή να μένει η Περσεφόνη για έξι μήνες μαζί με τον άντρα της στον Κάτω Κόσμο. Στο διάστημα αυτό η Γη θα ήταν άγονη, τίποτα δεν θα φύτρωνε, η Φύση θα ξεκουραζόταν. Τους υπόλοιπους έξι μήνες όμως η Περσεφόνη θα επέστρεφε στην αγκαλιά της μητέρας της και τότε η Φύση θα ξαναγεννιόταν, η βλάστηση θα οργίαζε, οι άνθρωποι θα μάζευαν πλούσια σοδειά, τα ζώα και τα πουλιά θα ζευγάρωναν και θα συνέχιζόταν ο αέναος κύκλος της ζωής, της γονιμότητας και της ευφορίας.

...και ζήσαν αυτοί καλά, αλλά εμείς ακόμα καλύτερα, γιατί μετά από όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα, επιτέλους άρχισαν οι καλοκαιρινές μας διακοπές! 

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

ΓΛΥΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ...

Άλλη μια σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος!
Τα συναισθήματα ανάμικτα...εν αναμονή των διακοπών χαρά, η λύπη του αποχωρισμού κι αυτή παρούσα. Τα ξεπεταρούδια μας θα βάλουν πλώρη για το Δημοτικό κι εμείς θα ξεκουραστούμε αρκετά-ελπίζουμε- για να υποδεχτούμε τα καινούρια!
Μέσα στον κυκεώνα των ετοιμασιών για το καλοκαιρινό αντίο, με την ετοιμασία των φακέλων προόδου, τα αναμνηστικά, τα πιστοποιητικά, το χαρτομάνι, δεν μπορούσαμε να μη θυμηθούμε τον Οδυσσέα Ελύτη και τον ΗΛΙΟ, ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ, ΤΙΣ ΓΟΡΓΟΝΕΣ, ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ, ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ, ΤΗΝ ΕΛΙΑ... τις μαγικές εικόνες της ΕΛΛΑΔΑΣ μας!
Η Παναγιά τα πέλαγα
κρατούσε στην ποδιά της.
Την Σίκινο, την Αμοργο
και τ’ άλλα τα παιδιά της.

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει .....
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Απο την άκρη του καιρού
και πίσω απ’ τους χειμώνες
άκουγα σφύριζε η μπουρού
κι έβγαιναν οι Γοργόνες.

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει .....
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Κι εγώ μέσα στους αχινούς
στις γούβες στ’ αρμυρίκια
σαν τους παλιούς θαλασσινούς
ρωτούσα τα τζιτζίκια:

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει .....
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει!

Καλό σας ταξίδι γοργοτάξιδα καράβια μου!
Γοργόνες, το νου σας! Ο Αλέξανδρος ζει, ζει, ζει!
Ψαράκια...μην τσιμπάτε! 
Θα τα ξαναπούμε το Σεπτέμβρη! 
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

ΕΝΑ-ΔΥΟ-ΤΡΙΑ, ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ!

Το Νηπιαγωγείο ταξιδεύει πίσω, πίσω κι ακόμα πιο πίσω στο χρόνο...
Με τη χρονομηχανή μας φτάνουμε στη Μεγάλη Έκρηξη, το Bing-Bang, στη δημιουργία του σύμπαντος. Μαθαίνουμε πώς δημιουργήθηκαν τα άστρα, οι πλανήτες και φυσικά η Γη μας. Μαθαίνουμε για τις τεράστιες γεωλογικές ανακατατάξεις που υπέστη ο πλανήτης μας μέχρι να πάρει την τελική του μορφή και να εμφανιστεί ...Η ΖΩΗ, μέσα στους ωκεανούς αρχικά και στη συνέχεια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του.
Γινόμαστε...παλαιοντολόγοι και ανακαλύπτουμε απολιθώματα από τις φοβερές σαύρες του Ιουρασικού! Μα αλήθεια έζησαν στη Γη μας τόσο τεράστια πλάσματα; Γιατί δεν υπάρχουν πια; Πώς εξαφανίστηκαν; Ακολουθήσαμε τα ίχνη τους και μάθαμε πώς ζούσαν και τι έτρωγαν. Δημιουργήσαμε το δικό μας Jurassic Parc!



Στη σημερινή εποχή, στις τεράστιες ζούγκλες της Αφρικής, της Ασίας και της Νότιας Αμερικής ζουν οι μακρινοί απόγονοι εκείνων των προϊστορικών γιγάντων, σαφώς μικρότεροι σε μέγεθος, αλλά εντυπωσιακοί για τα μάτια των μικρών παιδιών. Τα ζώα της ζούγκλας και της σαβάνας, πολλά από τα οποία είναι απειλούμενα ή είδη υπό εξαφάνιση.Τα παιδιά ευαισθητοποιούνται και αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της διατήρησης της βιοποικιλότητας του πλανήτη μας και αποκτούν οικολογική συνείδηση.